سوشیانس

من هوای روشن یک سایه ام
سرد از موج بهاری در گذر
چشم هایم در پی پیچک دوان
پیچ پیچان در گذار سبز گون
میروند اما چه خاموش و نهان
غصه مند از موج سرد این بهار
آن طرف تر برگهایی ریخته
از گل ریواس آزاد و رها
چشم برگردان ز شیب پیچ پیچ
سایه روشن پیش راه مالروست
سرخ از پای کبود رهروان
آه من هرگز ندیدم سرخ راه
شیشه ی چشمان من هم خاکی است